Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ Ν.Γ. ΠΕΝΤΖΙΚΗ

Το έργο του Πεντζίκη έχει χαρακτηριστεί επανειλημμένως οριακό για τα ελληνικά γράμματα, αφού παραβιάζει τις πλέον διαδεδομένες αισθητικές αρχές της λογοτεχνίας και αντιτίθεται στις πάγιες αξιώσεις της για οργανική ενότητα και συνοχή. Ωστόσο, αυτή η αποδιαρθρωμένη μορφή εμπερικλείει τους όρους για την έναρξη ενός συναρπαστικού διαλόγου μαζί της. Τα άφθονα αυτοαναφορικά σχόλια με τα οποία ο Πεντζίκης περιγράφει εκτενώς το μηχανισμό της δημιουργικής σύνθεσης και τις περίπλοκες κατασκευαστικές πρακτικές διαμορφώνουν ένα άτυπο κριτικό πλαίσιο αναφοράς, ένα θεωρητικό τόπο, μέσα στον οποίο προσκαλείται ο κριτικός να παίξει το δικό του γλωσσικό παιχνίδι.

Κεντρική επιδίωξη του ανά χείρας πονήματος είναι να αποσαφηνίσει ορισμένα από τα βασικά ζητήματα της ποιητικής που θέτουν αυτά τα σχόλια. Η διακειμενική εξάρτηση του έργου από το σύστημα του αρχείου, τα ιδιότυπα δομικά φαινόμενα πάνω στα οποία στηρίζεται η αφηγηματική του οργάνωση, το πρόβλημα της θρησκευτικότητας αποτελούν τους τρεις βασικούς άξονες της ανάλυσης. Τρεις παράλληλους θεωρητικούς τόπους που φιλοδοξούν να ξετυλίξουν ισάριθμες διόδους πρόσβασης στο χαοτικό σύμπαν του έργου.