ΠΙΣΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

Υπάρχει μια πόλη. Μέσα στη μνήμη μας. Με τα χαμηλά σπιτάκια, με σκοτεινά κι υγρά σοκάκια και με τα καμπαναριά, σα βιγλάτορες, να προεξέχουν πάνω απ' τις ξύλινες στέγες. Είναι μια πόλη μικρή, άκρη άκρη στη θάλασσα. Πλέει μέσα στα τενάγη. Καταμπροστά το λιμάνι, που «σκαλώνουν» κάθε τόσο τα πλοία της γραμμής. Δεξιά κι αριστερά απ' το λιμάνι τα τενάγη, τα ιχθυοτροφεία και οι αλυκές που τις έχουν από χρόνια εγκαταλείψει και τα νερά, σαπισμένα, μυρίζουν σαν κλούβιο αυγό. [...] Η πόλη κοιμάται τις νύχτες και μουσκεύει μέσα στην υγρασία. [...] Μόνο σαν κατέβαιναν στο τέλος της βδομάδας οι χωρικοί για να δώσουν τα λάδια τους στους εμπόρους και για να ψωνίσουν, η πόλη ζωήρευε και το μικρό της παζάρι γέμιζε κόσμο.